Bento slaakt een diepe zucht. De vijfde al binnen twee minuten, maar dat heeft hij zelf niet in de gaten. Diep in gedachten, kijkt hij over het glinsterende water van rivier De Zaen. Het water en het uitzicht over de molens aan de overzijde van de rivier brengen zijn gemoed enigszins tot rust. Hij is zijn goede vriend dankbaar dat hij enkele vertrekken van zijn statige huis mag gebruiken als tijdelijke verblijfplaats. Hier kan hij zich rustig een tijdje schuilhouden voor de buitenwereld en zijn theorieën aan het papier toevertrouwen. Hij stelt zichzelf ook wel een haast onmogelijke opgave. Het onbenoembare, het Goddelijke, de totale liefde voorbij alle grenzen optekenen in leesbare geschriften. En dat in een taal die nimmer verkeerd geïnterpreteerd kan worden, de taal van de meetkunde. Maar het lijkt wel alsof hij is vastgelopen in zijn denkpatronen en zijn theorieën het leven nodig hebben om vorm te krijgen.

Hij besluit zijn zinnen even te verzetten en een ommetje te gaan maken. In deze streek voelt hij zich nog veilig genoeg om zich op straat te vertonen. Al let hij wel altijd goed op dat hij de preciezen niet tegen het lijf loopt. Om bij de voordeur te komen, moet hij door de werkplaats van zijn vriend lopen. Deze is gelegen aan de voorzijde van het kolossale pand. Zijn vriend is geconcentreerd aan het werk. De gloed van het haardvuur verlicht zijn gezicht, terwijl hij aandachtig over een stuk perkament is gebogen. De ganzenpen in zijn hand. Er hangt een warm en genoeglijk sfeertje en Bento voelt zijn humeur nu al zienderogen verbeteren. Hij verheugt zich ook op de bijeenkomst van vanavond. Van heinde en verre zullen zijn vrienden van Het Verbond komen om hun bijdrage te leveren aan het meesterwerk. De bijzondere gebeurtenissen van de vorige bijeenkomst staan hem nog helder voor de geest. Bento besluit zijn vriend niet te storen en opent de deur die naar de straat leidt. Hij komt echter niet verder dan de drempel. Voor hem staan drie meisjes met de vreemdste kleding die hij ooit heeft gezien. Ze kijken hem met grote ogen aan. Het drietal ziet eruit alsof ze volkomen misplaatst zijn in de omgeving. Bento voelt zijn hart een slag overslaan. Dit zou wel eens een bijzondere dag kunnen worden.

Schipbreuk op de Zaan is de werktitel van mijn laatste boek (nog niet gepubliceerd).

«
Next
Nieuwere post
»
Volgende
Sorry, hier houdt het op!