Dave Heuts


Lieve **,

Ik eet chocola. Veel chocola. Meer heb ik vandaag niet te schrijven, maar ik doe het wel, want ik wil je veel schrijven. Mag je eigenlijk schrijven als je niets te zeggen hebt? Mag je gewoon praten over niets? Dat je om je heen kijkt en denkt...nee, ik weet niets en dat je dat dan opschrijft? Is het niet beter om te wachten tot je iets hebt om over te schrijven? Is het vervelend om een brief te lezen van iemand die niets te zeggen heeft, of denk je dan 'wat grappig, dat ze me zelfs wilt schrijven dat ze niets te zeggen heeft, alleen omdat ze zo graag naar mij schrijft'? Ik waag het erop en ik schrijf je over niets. En inderdaad, dat is omdat ik jou graag schrijf. Ik acht je ook te hoog, om dan nu opeens over het weer te gaan praten, of mijn tuin, of boeken, terwijl ik daar vandaag niet over wil praten. Het enige waar ik over kan praten is chocola. Dat eet ik en dat is de waarheid. Ik zou wel interessant kunnen doen over het grote Niets, of iets zeggen over zwarte gaten ofzo. Ik begrijp niets van zwarte gaten. Als ik in een zwart gat zou verdwijnen, zou je me dan missen? Er schijnt niets te kunnen ontsnappen uit zwarte gaten. Best cool dus, als me dat zou lukken. Zou je me dan wakker kussen, of is dat nog niet genoeg? Zeg het maar, want Niets is me te veel voor jou.

Uit mijn laatste project: 'Brieven'. Van wie en aan wie, dat kun je misschien al raden.

«
Next
Nieuwere post
»
Previous
Oudere post