SamahR

Lieve **,

Ik lig op het bed van Sheherazade en vannacht schrijf ik je dit verhaal. Als de ochtend gloort, stop ik met schrijven. Het vervolg hou je dan tegoed.

Het moet in Egypte geweest zijn in een tijd die ver achter ons ligt, dat een winkelier en zijn vrouw besloten dat hun jongste dochter, die zo mooi was als een bloem bij dageraad, opgeleid moest worden bij de School der Mysteriën. Ze wisten dat dit de zwaarste leerschool was om te moeten doorlopen, maar ze wisten ook dat dit de enige weg was voor hun oogappel, die weigerde om op aarde te landen en met haar geest in hogere sferen bleef. Als ze haar hadden uitgehuwelijkt, dan zou ze haar lot aanvaarden en haar man tot wanhoop drijven, omdat niets of niemand zo sterk zou zijn om haar te doen landen.
Ze ondernamen een lange tocht naar de School der Mysteriën, waar zij ontvangen werden door de zes wijze mannen, die de school leidden. Nederig en met gebogen hoofd vroegen zij de mannen of zij hun dochter in hun gemeenschap wilden opnemen om haar te onderwijzen en haar geest te laten dalen in haar lichaam. Het meisje was beeldschoon en stond met neergeslagen ogen voor het tribunaal. Vijf mannen fronsten hun wenkbrauwen en namen het meisje met een serieuze uitdrukking op hun gezicht in zich op. De zesde kreeg een schittering in zijn ogen, omdat hij nog nooit zoiets moois had gezien. Haar onschuld was volmaakt.
Het meisje, dat zijn blik op zich voelde rusten, sloeg haar ogen op en keek hem recht aan. Het was volstrekt verboden om deze mannen recht aan te kijken, maar dat soort dingen wist het meisje juist niet, hoe vaak dit soort zaken ook aan haar werden uitgelegd. Ze glimlachte naar de man en ze voelde hoe haar lichaam zich naar alle kanten uitstrekte, terwijl ze opging in het moment. De vijf overige mannen leken ontstemd. Ze keken elkaar aan en gaven elkaar een teken. De zesde bleef naar het meisje kijken en kwam pas bij zinnen toen de andere mannen hun hand met de ring naar het meisje uitstrekten. De zesde volgde het gebaar en bood ook zijn hand aan. De vader van het meisje gaf haar een duw.
‘Kus hun ring.’
Het meisje liep dromerig op de mannen af en één voor één kuste ze de rode robijnen, die de ring sierden. Toen ze bij de zesde man kwam, pakte ze zijn hand vast en bestudeerde die, alsof ze een schat gevonden had. Toen keek ze de man aan en glimlachte naar hem. Vluchtig drukte ze een kus op de ring, terwijl ze zijn hand liefdevol drukte en bevoelde. De andere mannen kuchten en de zesde man trok zijn hand terug. Zijn ogen schitterden als diamanten.
Zo begon het verblijf van Delphine, zo heette het meisje, bij de School der Mysteriën. Haar ouders hadden gelijk gehad. Het was een zware leerschool. Voor dag en dauw moesten de leerlingen opstaan om te mediteren, wat ze soms dagen achter elkaar moesten doen, zonder dat ze zich mochten bewegen, of van houding veranderen. Delphine leek het allemaal niet te deren. Ze deed alles wat haar opgedragen werd, onverstoorbaar, terwijl haar geest in hogere sferen was.
Op een dag kreeg ze de opdracht om de hele dag naar één bloem te kijken, zonder haar blik af te wenden. De bloem stond in de mooie binnentuin en Delphine keek al uren kalm naar de bloem, toen op de galerij voor de binnentuin waar zij zat, de zesde man liep. Delphine wendde haar blik van de bloem af en volgde de man met haar ogen. Haar hart ging open en ze voelde de energie van de bomen, die met elke ademteug haar longen inging. Ze zag de bloem en ze snapte het. Ze begreep alles. Ze had de liefde leren kennen. Ze wilde naar hem toe rennen om hem vast te houden en met kussen te overladen, maar de strengheid van de school hield haar tegen. Ze moest nog uren en uren naar de bloem kijken.
Het wordt licht lieve **. Ik schrijf morgennacht verder.

Uit mijn laatste project: 'Brieven'. Van wie en aan wie, dat kun je misschien al raden.

«
Next
Nieuwere post
»
Previous
Oudere post